یخ بستن دریاچه‌ی زریبار و بذل مهر و محبت مردم مریوان

پدیده‌های طبیعی بعضا مخرب و مهارناپذیرند. اگر میزان تخریبی‌بودن آنها توسط دخالت‌های انسان شارژ نگردند مجددا توسط سرشت روزگار از میزان نتایج آنها کاسته خواهد شد و زخم‌های حاصله به نحوی التیام می‌یابند. از روی دیگر چنانچه انسان‌ها در صدد ترمیم حوادث طبیعی باشند لطف خداوند همراه همگرایی انسان‌ها برای جبران ضایعات حاصل می‌گردد . به دنبال آمدن زمستان سرد و سرمای حاصله از توده‌های هوای خشک و سرد، عرصه‌ی زریبار نیز دستخوش اثر این سوز و سرما گشته، قطر یخی به میزان 132 میلی‌متر بر سطح دریاچه و تالاب‌های اطراف آن فضا را برای جانداران این پهنه‌ی آبی تنگ و تنگ‌تر کرد چرا که از آن گرماب‌های ژرفای دریاچه دیگر اثری نمانده است تا جانداران این منطقه‌ی آبی به آن پناه ببرند زیرا با دخالت‌های انسان بر روال طبیعی زنده بودن دریاچه چشمه‌های جوشان کف آن دیگر توان جوشش آب‌های 10 الی 12 درجه‌ی طبیعی آب‌های زیرزمینی را ندارند تا یخ‌های سطح را حداقل در سطح آب منطبق بر خویش ذوب نمایند و این کانون‌ها محوطه‌های عدیده‌ای برای پناه و سپری نمودن سوز و سرمای زمستان با این شدت باشد. لطف پرودگار هیچ‌گاه بی‌پناهان را از طریق آدمیان از یاد نمی‌برد. با همت مردم دلسوز و حامی این طبیعت بی‌بدیل در روز سه‌شنبه مورخه‌ی 25/10/1386 ساعت 14:30 بعدازظهر به دنبال درخواست انجمن سبز چیا از اقشار مختلف مردم شهرستان مریوان بیش از یکصد نفر از انسان‌های مهربان اعم از تشکل‌های مردم‌نهاد و دیگر طیف‌های دوستدار و موظفین به ادای دین خود به اکوسیستم دریاچه با تجمع در میدان ماموستا بیسارانی با نظم و ترتیب خاصی به بخشش مهر و محبت خویش به این جانداران بی‌پناه گرفتار در دست سرما نمودند.
افراد شرکت‌کننده همراه خود نان خشک، دانه و سبزی برای پرندگان، پستانداران و … آورده بودند و از ورودی دریاچه بر روی سطح یخ بسته‌ی آن شروع به پخش‌کردن آنها نموده، سپس با همان نظم و ترتیب سوار بر اتومبیل‌های خود (حدود 25 ماشین) با راهنمایی‌های یکی از اعضای انجمن سبز چیا در جاهایی که محل تجمع این جانداران بود اقدام به پخش خوراکی‌ها در حاشیه‌ی روستاهای اطراف دریاچه (سێف، کۆڵان، یه‌نگیجه، کانی‌سانان، ده‌ره‌تفێ) نمودند. و در نهایت، ساعت 18 بعدازظهر با پخش آخرین خوراکی‌های باقی‌مانده در اطراف سد دریاچه‌ی زریبار این اقدام زیبا به پایان رسید.
این انجمن بر خویش لازم می بیند که از تلاش‌های خالصانه و بخشش‌های مهربانانه‌ی این جمع، تقدیر و تشکر بنماید. امید است در چنین وضعیت‌هایی وظایف انسانی خویش را آن‌گونه که شایسته‌ی انسان‌ها است، نسبت به طبیعت و محیط زندگی بیشتر و مطلوبتر ادا نماییم.
و آنچه که خستگی روز سه‌شنبه را از تن اعضای شرکت‌کننده در می‌کرد و چشم‌اندازی زیبا و جذاب را آفریده بود، هجوم دسته دسته و بسیار زیاد پرندگان دریاچه، در روز بعد برای خوراکی‌های ریخته‌شده بود.
و باز هم به این امید که جانداران محیط دریاچه چند صباحی را توسط مهربانی انسان‌ها با آنها، از راه این خوراکی‌ها رها شده‌ی خویش در مقابل کمبود مواد غذایی حاصل از سرما حفاظت نمایند.