هیوا نادری
هفته گذشته دوباره مریوان شاهد صحنه دلخراش و بسیار تاسفبار قربانی شدن چند تن ازشهروندانش بود. بنده با مراجعه به بیمارستان توحید جویای حال درماندگانی شدم که مظلومانه، زنده زنده در آتش طمع و زراندوزی عده ای قلیل و بی تدبیری دست اندرکارانی سوختند که بی دغدغه روز به روز بر محرومیت و درماندگی این دیار می افزایند. کردستان، مخصوصا شهرستانهای مرزی مریوان و سروآباد، سالها در مقابل جور و ستم رژیم بعث ایستادگی کردند؛ هشت سال آوارگی و بی خانمانی را به جان خریدند و فرزندان بسیاری را در راه مقاومت و دفاع از کیان این کشور تقدیم نمودند؛ پس حق این تحمل و بردباری و ایثار چگونه و کی باید ادا شود؟! حتی اگر دولتمردان در گماردن مسئولین دلسوز و متعهد، تخصیص بودجه و پیشبرد پروژه های عمرانی و آبادانی، ارج و توجه بیشتری به این شهرستانها نشان دهند حق مسلمی است که اهمال و تقصیر از آن بدون شک در پیشگاه پروردگار، نابخشودنی خواهد بود. برکسی پوشیده نیست که مسبب بسیاری از این کوتاهیها، سردرگمی و ناآشنایی نمایندگان اسبق این شهرستانها با دغدغه ها و مشکلات واقعی جامعه و عدول از وظایف قانونیشان بوده است که همانا قانونگذاری و نظارت بر عملکرد دستگاههای اجرایی میباشد نه عزل و نصب فرمانداران و مدیران کل! این امر علت مزیدی شد تا از روی دین و سهم خواهی، توسط آنان، دستاندرکارانی ناتوان بر پستهایی مهم و حساس گمارده شوند که ارزش خود را پایینتر از منصبشان میدانستند؛ لذا برای حفظ آن، تن به هر ایستایی و سکونی میدادند! استحاله شدن در بازیهای حزبی و برخورد ناشیانه و غیر اصولی با جریانات سیاسی از علل دیگر است که نه تنهاهیچ سودی برای این سرزمین نداشته است بلکه از هزینه های این باندبازی ها و ورودهای غیرضروری، تشدید محرومیت و عقب ماندگی این دیار به وضوح نمایان است؛ از طرف دیگر بی احتیاطی رانندگان ماشینهای سنگین و عدم رعایت مسائل ایمنی در تردد جاده ای اینچنین نامناسب و غیر استاندارد، هر روز و هر هفته فجایعی اینگونه دلخراش و غیر قابل جبران به بار آورده است.
بسیار جای تاسف است که تمامی راههای ارتباطی شهرستان مریوان، که در نوع خود جزو مناطق توریست پذیر و زیبای کشور به حساب می آید، از نوع جادههای نامناسب بوده که به وفور جان شهروندان و مسافرین عازم این دیار را به مخاطره انداخته است. وجود کامیونها و ماشین آلات سنگین، پیچهای غیر استاندارد، گردنه های مه گیر و طاقت فرسا، کم عرضی وحشتناک جاده، تردد وسایل نقلیه قاچاق فروشی، راننده های بی احتیاط و… در طول مدت شبانه روز چنان وحشتی در دل مسافران و خود مردم منطقه ایجاد کرده که لذت سفر را به کامشان تلخ و در بسیاری مواقع، تاسف بار نموده است. تردد بسیار زیاد و خارج از ظرفیت کامیونهاو تانکرهای حامل سوخت و مواد آتش زا در چند سال اخیر، آمار تصادفات در مسیرهای این شهرستان را به گونه ای بالا برده است که نه تنها گردشگران رغبتی برای پیمودن این راه ندارند که به عنوان دافعه ای بسیار بزرگ، توصیف وحشتناک آن دهان به دهان و شهر به شهر، هزاران کیلومتر راه را پیموده است. سهم مردم صبور و نجیب شهرستان مریوان از درآمد حاصل از بازرگانی، واردات و صادرات و مراودات گمرکی این شهرستان در قبال ترافیک سنگین و خطرات مسافرتی، خسارات امکانات جاده ای و مرگ عزیزانشان که در طول روز و هفته در اثر سوانح رانندگی به وفور روی میدهد، از آسفالت و بزرگ راههای کشور، بسیار خواندنی و تامل برانگیز است! سهم شهرستان مریوان از جادهها و بزرگ راههای مناسب مانندآزادراه و آسفالت چهار خطه و اصلی عریض و معمولی 0 کیلومتر و عرض آسفالته مسیری کمتر از 10 کیلومتر است! آری در کمال تاسف و ناباوری تنها سهم مریوانی که در اذهان مردم با عناوین دهان پرکنی چون “بهشت گمشده” و”نگین غرب” و…شکل گرفته است از انواع آسفالت نوع 1 و2 و جادههای شنی می باشد!
چند وقت پیش سایت ادارهی کل راه و ترابری استان کردستان 52 نقطهی حادثه خیز و لازم التوجه را در استان معرفی نموده بود که از این مقدار فقط 5 نقطه به مسیرهای منتهی به شهرستان مریوان مربوط می شد! این در حالی است که به طور میانگین بیشترین مناطق مهگیر (5/67 کیلومتر) و گردنههای خطرناک (11/91 کیلومتر از 241 کیلومتر کل استان!) و پیچ ها و انحرافات غیر اصولی در مسیرهای این شهرستان واقع است. هرچند این آمار، ارقام و مشخصات صحیحی از کیفیت جادههای مریوان به دست نمی داد اما حداقل ماخذی بود تا محققان احتمالی از آن بازدید نمایند. اینک حتی این آمار را برداشته و جز مدح عملکرد و یا فرافکنی نارسائییها به گردن سایر دستگاهها، اطلاعات صحیح و شفافی از این اوضاع، در اختیار بازدیدکنندگان قرار نمی گیرد.
آیا مسئولین استانی از آمار تصادفات، تکه تکه شدن و سوختن روزانه هموطنان در این مسیر خبر ندارند؟ آیا بزرگواران راهنمایی و رانندگی آنقدر که به نبستن کمربند یک شهروند توجه کرده و بلافاصله او را جریمه می کنند به همین اندازه و یا شاید چندین برابر از بی احتیاطی ماشین های سنگین در این مسیر چشم پوشی نمی کنند؟ آیا جان انسانها در این دیار آنقدر بی ارزش است که سالهاست به خاطر زراندوزی فقط چند نفر، روزانه دهها هموطن و مسافر زیر چرخهای این بمب های متحرک جاده ای له شده و یا در حریق مهیبشان بسوزند اما هیچکس هیچ تدبیری نیندیشد؟! نه حاضر شوند مسیر ترددشان را به چهاربانده های مسیرهای دیگر تغییر دهند نه در افتتاح مسیر جدید تعجیل نمایند! آیا هنوز وقت آن نرسیده که از نگاه کردن به چهره مردم نجیب، صبور و محروم این دیار کمی شرم کنندو اندکی از هزاران میلیارد تومان درآمد سالانه مبادلات مرزی این شهرستان را برای خود این دیار هزینه کنند؟ حتی اگر این امر مستلزم زمان و بودجه فراوان بوده و از عهده دستگاههای استانی خارج است لااقل ایجاد و احداث این پروژه را به مزایده بگذارید تا شرکتهای خصوصی داخلی یا خارجی و یا دستگاههای مرتبط با پروژه های راهسازی در قبال امتیازاتی چون ایجاد باجه های اخذ عوارض و … فکری به حال این راه مرگبار نمایند.
منبع: هفتەنامە ڕۆژان
ثبت دیدگاه